Honderd jaar worden en nog steeds van het leven genieten
Naar de gym, bingo spelen, zingen en naar de markt.
De vrouw die tegenover mij zit hoopt op 24 juni honderd jaar te worden. Dan komt de burgemeester op bezoek om haar persoonlijk te feliciteren. Zij heeft heel veel meegemaakt, ook in haar persoonlijk leven. Er over vertellen is echter niet zo eenvoudig. Allereerst doordat het geheugen haar soms in de steek laat en ten tweede: een lichamelijk ongemak aan haar mond belemmert het praten.
We hebben het over mevrouw Cor van Drunen – de Rooij. Ze woont nu in de Fendertshof, maar heeft jaren aan de Blaaksedijk gewoond en ook aan de Kerkring buiten de Fendertshof. Ze is het oudste kind uit een gezin van 10 kinderen. Het was best een gezellig gezin. Van die tien kinderen leven alleen de oudste – Cor dus - en de jongste – broertje Toon – nog.
Eén tragisch verhaal komt nog naar voren. In de oorlog zit het hele gezin in de schuilkelder als een Engelse soldaat komt vertellen dat ze bevrijd zijn en weer naar hun huisje kunnen. Onderweg wordt haar vader getroffen door een verdwaald projectiel en overleeft de oorlog zodoende niet. Moeder Noenke, zoals ze bij iedereen bekend is, blijft met tien kinderen alleen achter.
Cor werkt hard in de huishouding bij mensen, ze plukt appels en na het overlijden van haar man in augustus 2004 is ze zeventien jaar lang vrijwilligster in de ‘oude Fendertshof’.
Nu woont ze zelf in een vernieuwd Fendertshof. Ze bewoont een ruim appartement en heeft het heel erg naar haar zin. Ze heeft altijd veel contacten gehad met bewoners, maar dat wordt steeds minder doordat goede vriendinnen overlijden. Ouder worden betekent vaak wat meer eenzaamheid. Toch gaat Cor niet bij de pakken neerzitten. Ze doet mee aan allerlei activiteiten zoals gymmen, bingo spelen en ze gaat naar de zang. Wil ze naar de markt… dan is er een vrijwilliger die met haar meegaat, want Cor zit in een rolstoel. Ze vindt de zorg in de Fendertshof buitengewoon. Ook het eten is er goed, vooral als er pannenkoeken gebakken worden.
Ze is heel blij als er visite komt van dochter Rina, de kleindochters Corine (die ook de was doet) en Angeliek. De kleindochters komen elke veertien dagen. Het meest geniet ze als de achterkleinzonen komen, haar ‘mannekes’ die luisteren naar de namen Stephen (26 jaar) en Jesse (26 jaar). Ze is dankbaar dat ze hen mag zien en heeft mogen zien opgroeien.
Als je de eerbiedwaardige leeftijd van 100 jaar mag bereiken, zoveel hebt meegemaakt en dan nog zo kunt genieten van het leven, er zo positief in staat… Ik neem er mijn pet voor af. Sjerp Vormeer
