Van de redactie

Ik wist eigenlijk echt niet wat ik moest schrijven voor mijn eerste ‘Ter intro’ als nieuwste redacteur van Fijnaart Lokaal. Ik schrijf veel over cultuur en commerciële onderwerpen, maar een persoonlijk stukje? Dat was toch iets anders.

Toen gebeurde er iets waar ik inmiddels hard om kan lachen, maar waar ik op dat moment vooral om heb moeten janken. Dus ik dacht: ik schrijf eens iets zodat mensen even mét mij, maar vooral om mij kunnen lachen.

Ongeveer een half jaar geleden ben ik verhuisd van het huis van mijn ouders naar een mooi nieuwbouwhuis, samen met mijn vriend. Ik ben redelijk goed in schoonmaken, al zeg ik het zelf. Maar er was één klus die ik al een tijdje voor me uitschoof: de frituurpan. En het was echt nodig.

Dus ging ik aan de slag. Mijn vriend had destijds de pannen gevuld, dus ik vroeg: “Hé, waar heb je de flessen van het vet gelaten?” Ja, weggegooid natuurlijk. Oei.

Dan maar in wat statiegeldflessen. Dat ging voor geen meter. Het aanrecht zag er niet meer uit en ik kwam flessen tekort. In de ene hand de pan, in de andere een fles. Ja, dat gaat fout. De pan gleed uit mijn handen.

Wat volgde was een frituurgolf over mijn haar, mijn gezicht, mijn kleding en mijn schoenen. Ook de vloer van mijn keuken moest het ontgelden.

Na een korte huilbui begon ik te dweilen, wat natuurlijk weinig uithaalde. Toen belde mijn oma, alsof ze kon ruiken dat het niet zo goed ging. Mijn kleding mocht meteen haar kant op, dus die verdween in een vuilniszak.

Toen de vloer nog. Even googelen. Bloem, vertelde een website. Dus ik strooien. En ja hoor, het werkte. Alleen moest ik daarna dat bloem-met-vet-mengsel ook nog van de vloer schrobben. Ik voelde me heel even Assepoester.

Maar tweeënhalf uur, een paar huilbuien en een halve zak bloem verder blonk mijn keuken als nooit tevoren. Wel jammer dat de schoonmaak van de rest van het huis eigenlijk nog op de planning stond...