Van de redactie

Want hoe vaak eten we niet gedachteloos een boterham achter de computer, pakken we iets lekkers omdat we ons vervelen of is het bord al leeg voordat we eigenlijk goed geproefd hebben wat erop lag?

Vroeger bij ons thuis ging dat heel anders. We zaten met het hele gezin aan tafel en de eerste tien minuten was het meestal stil. Gewoon eten. Bord leeg en door. Het was eten wat de pot schaft. Mijn moeder kookte meestal aardappelen, vlees en groenten. Mijn vader stond vooral in het weekend achter het fornuis. Dan maakte hij bijvoorbeeld rijst met wat wij thuis “prut” noemden. Een soort babi pangang. En eerlijk is eerlijk: dat was erg lekker.

Mijn moeder had een grote moestuin, dus veel groenten kwamen vers op tafel. Soms zat daar trouwens iets extra’s tussen wat officieel niet tot de maaltijd behoorde. Maar ja, verser dan vers zullen we maar zeggen.

En aardappelen? Die aten we volop. Mijn vader verbouwde ze zelf, dus die kwamen heel vaak op tafel.

Tegenwoordig kijk ik heel anders naar eten. In de supermarkt kun je uren etiketten bestuderen. Hoeveel suiker zit erin? Hoeveel vezels? Wat doet het met je bloedsuiker? Voor je het weet voel je je bijna een voedingsdeskundige terwijl je gewoon een pak yoghurt probeert uit te kiezen.

Wat mij vooral aanspreekt in mindful eten is eigenlijk veel eenvoudiger: eten wanneer je écht honger hebt en proberen te herkennen waarom je iets wilt eten.

Want dat vind ik misschien wel het interessantste aan al die podcasts: dat je lichaam en je hoofd het lang niet altijd met elkaar eens zijn. Je lichaam roept: “Hé, lekker, opeten!” Terwijl ergens in je hoofd een stemmetje zegt: “Maar ik heb helemaal geen honger.”

Misschien moeten we daarom niet nóg beter worden in calorieën tellen en etiketten lezen, maar vooral weer wat beter leren luisteren. Naar ons eten, naar ons lichaam en vooral naar de vraag: heb ik eigenlijk wel honger?

*tip: podcast Eat and learn  of instragram glucosegoodest (erg interessant)